Katholieke Hogeschool Leuven

VLHORA vraagt correcte financiering

Op 20 januari 2009 werd het Vlaams toekomstplan ‘Pact 2020’ ondertekend, gedragen door alle belangrijke maatschappelijke actoren in Vlaanderen. Het onderwijs wordt hierin beschouwd als een belangrijke partner binnen talentontwikkeling en innovatie; onontb

De talenten van mensen zijn dan ook de enige grondstof en energiebron die Vlaanderen rijk is. Voor het welslagen van deze uitdaging moeten alle partijen volwaardig bijdragen tot het voorwaardenscheppend kader. De hogescholen moeten echter vaststellen dat de overheid hierin haar verantwoordelijkheid niet ten volle neemt. De instellingen krijgen op financieel vlak te maken met een sterke daling in werkingsmiddelen. Het is hun aanvoelen dat de minister nog steeds meent een correcte toepassing van de indexeringsformules, ingeschreven in het financieringsdecreet, te kunnen ontlopen.

Door het verschil tussen de reële stijging van de levensduurte (in het hoger onderwijs vooral voelbaar door een stijgende loonkost) en de onevenredige indexering van de werkingsuitkering in 2008 en 2009, verliezen de hogescholen in twee jaar tijd op hun totale enveloppe 13,7 miljoen euro. Niet alleen incorrecte indexering, maar ook decretale bepalingen zorgen voor steeds groter wordende tekorten. Zo dalen, door de invoering van het flexibiliseringsdecreet, de inkomsten uit studiegelden systematisch terwijl het aantal (beurs)studenten blijft stijgen.

De hogescholen financieren de democratisering van het hoger onderwijs dan ook quasi volledig uit eigen middelen. De grens inzake mogelijkheden voor hogescholen zonder in te boeten op kwaliteit is al langer bereikt. De hogescholen verkregen hiertoe bijkomende middelen tijdens de lopende legislatuur maar moeten nu vaststellen dat incorrecte indexering en andere maatregelen een derde van deze middelen zonder meer laat verdwijnen. Middelen waarop de hogescholen menen recht te hebben. Gezien de historische achterstand in de basisfinanciering, de stijgende studentenaantallen en het stijgende takenpakket is dit geen ongegronde aanklacht.

Relancebeleid in de praktijk

Een gedwongen rationalisatie met een bedreiging van de hoge kwaliteit van ons onderwijs en een drastische vermindering van het aantal tewerkstellingsplaatsen kan niemands bedoeling zijn. Evenwel dreigt dit scenario de harde realiteit te worden. De hogescholen waren in staat afvloeiingen, naar aanleiding van de begrotingsopmaak 2009, af te wenden door het aanspreken van hun reserves, die ze aangelegd hadden in functie van  investeringen. Evenwel zijn dit eenmalige maatregelen die de inperking van tewerkstelling in het hoger onderwijs niet kunnen voorkomen. Dit terwijl op het eigenste moment de federale regering, in samenwerking met de gewestregeringen en de sociale partners, haar relancebeleid invoert. Centraal hierbij staan o.a. de jobs van mensen en de koopkracht van de gezinnen. De hogescholen menen dat de broodnodige arbeidsplaatsen ook binnen het hoger onderwijs kunnen behouden worden mits een correcte toepassing van de indexeringsformule en een financiële injectie ter compensatie van het verlies aan bijkomende middelen.

De hogescholen onderschrijven de uitgangspunten en de doelstellingen van het Pact 2020. Ze staan volop achter het innovatiestreven en de idee van Vlaanderen als topregio binnen Europa. Excelleren op elk maatschappelijk domein is echter enkel mogelijk indien iedereen zijn verantwoordelijkheid ten volle neemt, ook de overheid. Tevens willen de hogescholen, in het kader van het relancebeleid, wijzen op de intenties van de federale regering en gewestregeringen, om het behoud van jobs te verzekeren. Zij pleiten dan ook voor een correcte indexering en een financiële injectie om de precaire situatie waarin de instellingen zich opnieuw dreigen te bevinden, af te wenden. Een correcte financiering is niet zomaar een prioriteit, het is dé prioriteit.